ویزای و ترانزیت و نوعی ویزای کوتاه مدت و غیرمهاجرتی است که به مسافران اجازه میدهد تا در فرودگاهها یا شهرهای میانی برای مدت زمانی محدود برای تعویض هواپیما و... توقف کرده و از آنجا به مقصد اصلی خود پرواز کنند. در واقع، دارندگان این ویزا میتوانند از کشور ثالث (میانجی) به منظور رسیدن به مقصد اصلی عبور کنند. برای مثال، مسافری که قصد سفر از تهران به تورنتو را دارد، ممکن است پرواز وی دارای یک یا دو توقف به مدت تقریبا ۲۴ ساعت در شهرهای پکن و گوانگژو باشد.
ویزای ترانزیت یکی از سختگیرانهترین انواع ویزا محسوب میشود که هدف اصلی آن مقابله با پناهندگی است؛ به عبارت دیگر، این نوع ویزا از طرف کشورهای توسعه یافته به جهت جلوگیری از تقاضای پناهندگی شهروندان کشورهایی که بالاترین ریسک پناهندگی را دارند، در فرودگاههای کشورشان به هنگام تعویض هواپیما، تنظیم شده است.

سالن ترانزیت منطقهای بینالمللی محسوب میشود و تا زمانی که مسافر سالن را ترک نکرده، در واقع وارد خاک آن کشور نشده است (زیرا مهر ورود به کشور در پاسپورت درج نشده است)؛ ولی در این میان کشورهایی هستند که حتی برای ورود و توقف کوتاه برخی مسافران به سالن ترانزیت هم ویزا درخواست میکنند؛ این ویزا دارای دو نوع است:
ویزای ترانزیت بر اساس دفعات ورود و خروج ممکن است به صورت یکبار، دوبار یا چند بار ورود صادر شود.
این ویزا اغلب توسط خدمه ناوگان حمل و نقل (هواپیما، کشتی و...)، رانندگان، خدمه قایقهای ماهیگیری، مسافرانی که پروازهای آنها دارای توقف است و... استفاده میشود.

ویزای ترانزیت دارای اعتباری محدود (از چند ساعت تا ۱۰ روز) بسته به طول مسیر است.
اتباع برخی از کشورها از جمله شهروندان ایرانی برای حضور در منطقه ترانزیت بینالمللی فرودگاههای خارجی به ویزا نیاز دارند.

مدارک معمول برای صدور ویزای ترانزیت شامل موارد زیر است؛
هزینه ویزای ترانزیت هر کشور توسط وزارت امور خارجه آن کشور تعیین میشود. برای مثال، هزینه صدور ویزای ترانزیت شینگن ۶۰ یورو است.
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان